» معرفی شاعر« مهدی سهیلی »

مهدی سهیلی شاعر و نویسنده ایرانی در هفتم تیر ماه سال ۱۳۰۳ در تهران متولد شد. نیای مادرش «اصفهانی» و نیای پدرش «تهرانی» بود. در ۱۹۵۷ چند اثر از وی را در مسکو به چاپ رساندند. او سال‌ها در رادیو ایران برنامه اجرا کرد. او در زمینه نمایش نامه‌نویسی نیز فعالیت داشته‌است. وی در ۱۸ مرداد ۱۳۶۶ در سن ۶۳ سالگی درگذشت.

******

آثار

– بیا با هم بگرییم – بوی بهار می دهد – بزم شاعران – شاهکارهای صائب تبریزی و کلیم کاشانی – شک مهتاب – طلوع محمد – پرواز در آسمان شعر – مشاعره – شعر و زندگی – یک آسمان ستاره – گنج غزل – چشمان تو و آیینه ی اشک – هزار خوشه ی عقیق – کاروانی از شعر – باغ های نور – لحظه ها و صحنه ها – گنجواره ی سهیلی – اولین غم و آخرین نگاه – نگاهی در سکوت – ضرب المثل های معروف ایران – مرا صدا کن – سرود قرن و عقاب – چه کنم دلم از سنگ نیست.

******

چوب یزدان

چرا ننالد ز تیره بختی دلی که حال دعا ندارد چرا نگرید ز بینوایی کسی که دل با خدا ندارد ز خواب مستی دو دیده وا کن به خلوت شب خدا خدا کن خدای خود را شبی صدا کن که درد غفلت دوا ندارد به هر کلامی که شور او نیست به هر سرایی که نور او نیست کلام بی او اثر نبخشد سرای بی او صفا نارد ز آزمندی چو بی قراران به شوق گنجی اسیر رنجی جمال راحت نبیند آن کس که سر به کوی رضا ندارد اگر دلی را به ناله آری ز برق آهش امان نداری بلا در افتد به هر چه داری که چوب یزدان صدا ندارد چو آه مظلوم کند کمانه سرای ظالم ظود نشانه چو برق بگریز از این میانه که تیر آهش خطا ندارد چو مرغ جانت ز تن رها شد همیشه زنده ست مگو کجا شد کسی چو میرد مگو فنا شد که نقش هستی فنا ندارد